|
|
|
Oblatany:
1937
Powierzchnia skrzydeł: 15,9
m²
Profil skrzydła: ? Ciężar własny: 160 kg Ciężar całkowity: 243 kg
Obciążenie
powierzchni: 15,3 kG/m²
Współczynniki obciążeń: +6,5 / -3,7 g |
Foto: A.Glass "Polskie konstrukcje lotnicze 1893 - 1939" WKiŁ 1976 |
| SG-7 konstrukcji
inż. Szczepana Grzeszczyka zbudowano od razu w dwóch prototypach. Niestety
osiągi szybowca nie dorównały konkurencyjnym: Orlikowi i PWS-101. To zadecydowało,
że nie wszedł do produkcji seryjnej. Obydwa prototypy były używane jako szybowce
treningowo - wyczynowe aż do wybuchu wojny. No i jeszcze cytat fragmentów artykułu o szybowcach Szczepana Grzeszczyka: ______________________________________________________________________________ ARTYKUŁ mgr inż.. A. Glassa Technika Lotnicza i Astronautyczna nr 2 1976 r. str. 29 - 32 Z DZIEJÓW POLSKIEJ TECHNIKI LOTNICZEJ
Szybowce SG Szczepana Grzeszczyka
Mgr inż. ANDRZEJ GLASS Inicjator rozwoju naszego szybownictwa w 1928 r., znany pilot szybowcowy i samolotowy oraz inżynier lotniczy (późniejszy kierownik działu prób w locie w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa i kierownik działu prototypowego Państwowych Zakładów Lotniczych) był konstruktorem całej rodziny szybowców wyczynowych SG. Pierwszy z nich — SG-21 z 1931 r. i drugi — SG-28 wzięły udział w zawodach w Rhon w 1932 r. Najbardziej znany SG-3 z 1933 r. miał kilka wersji i był budowany seryjnie. Ostatnim jego szybowcem był SG-7 z 1937 r. SG-7. W związku z rozwijającą się tendencją budowy szybowców wyczynowych o rozpiętości rzędu 15—16 m inż. Szczepan Grzeszczyk zaprojektował na przełomie 1936 i 1937 r. szybowiec SG-7. Szybowiec ten miał układ i konstrukcję wzorowaną na poprzednich szybowcach tego konstruktora, a szczególnie na SG-3 bis/36, lecz miał zmniejszone wymiary. Płat został umieszczony bezpośrednio na kadłubie, a nie na wieżyczce jak w poprzednich szybowcach SG. Usterzenie poziome było płytowe i zostało umieszczone wyżej niż w innych „Esgiegach” . Dwa prototypy tego szybowca wykonały Warsztaty Szybowcowe A. Kocjana w Warszawie. Otrzymały one znaki rejestracyjne SP-860 i SP-863. Pierwszy egzemplarz SG-7 oblatał S. Grzeszczyk późną wiosną 1937 r. na lotnisku mokotowskim. W lipcu gotów był drugi SG-7. Na początku lipca 1937 r. szybowiec ukończył próby w Instytucie Technicznym Lotnictwa w Warszawie. Jeden SG-7 pilotowany przez S. Waciórskiego wziął udział w harcerskim rajdzie na Międzynarodowy Zlot Skautowy w Vogelenzang w Holandii, lecąc na holu za samolotem. Rajd odbył się na trasie Warszawa – Wrocław – Berlin – Hannower –Amsterdam - Haga i z powrotem w dniach 29.VII-:-19.VIII 1937 r W trakcie zlotu szybowiec brał udział w kilku pokazach szybowcowych organizowanych przez polskich harcerzy. Na drugim egzemplarzu SG-7 startowała W. Modlibowska na V Krajowych Zawodach Szybowcowych w Inowrocławiu (5—15.VIII 1937) zajmując 26 miejsce. Szybowiec podczas zawodów miał wymalowany na przodzie kadłuba numer konkursowy 9 na tle białego rombu. Ciężar własny szybowców SG-7 był przekroczony o 21 kG (a ciężar całkowity 25 kG) w stosunku do projektu w wyniku czego osiągi były .gorsze od obliczeniowych. Ponieważ SG-7 ustępował osiągami Orlikowi — nie wszedł do produkcji. Przyczyniło się do tego m.in. mniej staranne wykonanie warsztatowe szybowca. SG-7 na większych prędkościach miał większe opadanie niż Orlik. Był on też mniej zwrotny i sterowany. Układ sterowania SG-7 został tak zaprojektowany, by siły na drążku sterowym były większe niż u poprzednich szybowców SG (poprawniejszy pilotaż w burzliwej atmosferze i w chmurach). Szybowiec malowany był na kremowo z czerwonym przodem kadłuba Prototypy SG-7 były używane do lotów treningowo-wyczynowych do wybuchu wojny w 1939 r. Jesienią 1939 r szybowce miały być modyfikowane w Śląskich Warsztatach Szybowcowych w Bielsku. ______________________________________________________________________________
|
 |
| Tu
prośba o uzupełnienia i uwagi !
Strona aktualizowana: 20.03.2003 |
