 SZD-49
Jantar Std. K |
|
Oblatany:
10.10.1978
Wysokość: 1,51 m
Ciężar własny: 265 kg Ciężar całkowity: 535 (z balastem 150kg) kg Obciążenie powierzchni: 30,00 - 50,18 kG/m²
Doskonałość: 40 przy 97 (z balastem
123) km/h
Współczynniki obciążeń dop: +5,3 / -2,65 g |
Foto: Wojciech Gorgolewski |
|
Powstała w połowie lat 70-tych klasa szybowców 15-metrowych FAI stawała się coraz popularniejsza. Wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniom rynku Szybowcowy Zakład Doświadczalny postanowił opracować wersję klapową cieszącego się dużą popularnością Jantara Standard 2. Pod kierunkiem inż. Władysława Okarmusa opracowano wersję rozwojową tego szybowca, oznaczoną SZD-49 Jantar K wyposażoną w skrzydło z klapą, oraz klapolotką. Oblot prototypu (SP-2583, X-143) miał miejsce 10.10.1978 r. w Bielsku. Konstrukcja wykazała jednak szereg wad, przez co zrezygnowano z kontynuacji programu. Przechowywany w SZD prototyp stał nieużytkowany do początku 1981 r. gdy z inicjatywy członków Koła Naukowego Lotników, SZD przekazał Politechnice Warszawskiej dwa prototypy: SZD-49 Jantar K oraz pierwszy egzemplarz SZD-50, późniejszego Puchacza. Jantar K nie nadawał się do normalnej eksploatacji, w związku z czym pod koniec czerwca 1981 r trzech studentów II roku MEL-u: Jan Freundlich, Stanisław Rogowski i Tomasz Grabowski odwiedziło SZD w celu przejęcia prototypów, oraz modernizacji jednego z nich tak, aby nadawał się do lotu. Na miejscu stwierdzono, że łatwiejszy do modyfikacji będzie Jantar K, i w lipcu po konsultacjach z konstruktorem dokonano zmian w dokumentacji konstrukcyjnej polegających na likwidacji układu napędowego klapy i klapolotki, a w jego miejsce montaż układu napędowego lotki identycznego z tym jaki stosowano w Jantarze Std 2, oraz likwidację klap. Dokonano tego przez zdjęcie lakieru z części spływowej skrzydeł i natarcia klap, i zalaminowanie szczelin w foremniku dla zachowania geomertii profilu. Tak zmodyfikowane skrzydło posiadało własności takie jak seryjny J antar Std 2, a po wprowadzeniu obowiązujacych typ biuletynów, wyszpachlowaniu i pomalowaniu skrzydeł szybowiec niczym zewnętrznie nie różnił się od seryjnych. W czasie wakacji 1982 r kolejna grupa studentów MEL (m.in: Anna Pacześniak, Robert Adamczewski, Wojciech Giemza, Wojciech Michalik, Krzysztof Michalak i nie żyjący już Stanisław Rogowski (zginął tragicznie na motolotni własnej konstrukcji)) w ramach praktyk dokończyła remont szybowca i jesienią szybowiec po oblocie (oblotu po remoncie dokonal p.Smielkiewicz) i nadaniu klasy przyholowano do Warszawy. Ponieważ okazało się, że jakość lakierowania skrzydeł nie była zadowalająca, zimą 1982/83 grupa studentów pod kierownictwem Jarosława Starzyckiego doprowadziła skrzydła do bardzo dobrego stanu, a szybowiec potem służył na letnich obozach KNL-u do realizacji kilku programów naukowych (np. pomiarów biegunowej, czy testów pierwszego polskiego wariometru elektrycznego). Obecnie stanowi on własność Koła Naukowego Lotników przy Politechnice Warszawskiej i uytkowany jest przez Aeroklub Warszawski na podstawie umowy o współpracy pomiędzy Instytutem Techniki Lotniczej i Mechaniki Stosowanej Politechniki Warszawskiej i Aeroklubem Uwaga - powyższy tekst jest autorstwa Piotra Puchalskiego! Serdecznie dziękuję autorowi! Dalsze szczegóły pod: SZD 49K Kursywą - uzupełnienia nadesłane przez Wojciecha Michalika
Poniższy tekst zaczerpnąłem ze strony tragicznie
zmarłego przyjaciela, Piotra Puchalskiego - zginął on śmiercią lotnika.
Piotr - mój imiennik był prawdziwą kopalnią wiedzy z której i ja często czerpałem. Piotr zdążył opracować na swojej stronie internetowej kilka polskich szybowców. By te opracowania nie znikły jak zniknie jego strona, postanowiłem je skopiować na swoje strony. Jestem pewien, że to by było i w Jego intencji oraz by jego praca nie poszła na marne... Powstała w połowie lat 70-tych klasa
szybowców 15-metrowych FAI stawała się coraz popularniejsza. Wychodząc
naprzeciw zapotrzebowaniom rynku Szybowcowy Zakład Doświadczalny postanowił
opracować wersję klapową cieszącego się dużą popularnością Jantara Standard
2. Pod kierunkiem inż. Władysława Okarmusa opracowano wersję rozwojową tego
szybowca, oznaczoną SZD-49 Jantar K wyposażoną w skrzydło z klapą, oraz
klapolotką. Oblot prototypu (SP-2583, X-143) miał miejsce 10.10.1978 r. w
Bielsku. Konstrukcja wykazała jednak szereg wad, przez co zrezygnowano z
kontynuacji programu. Przechowywany w SZD prototyp stał nieużytkowany do
początku 1981 r. gdy z inicjatywy członków Koła Naukowego Lotników, SZD
przekazał Politechnice Warszawskiej dwa prototypy: SZD-49 Jantar K oraz
pierwszy egzemplarz SZD-50, późniejszego Puchacza. Jantar K nie nadawał się
do normalnej eksploatacji, w związku z czym pod koniec czerwca 1981 r trzech
studentów II roku MEL-u: Jan Freundlich, Stanisław Rogowski i Tomasz
Grabowski odwiedziło SZD w celu przejęcia prototypów, oraz modernizacji
jednego z nich tak, aby nadawał się do lotu. Na miejscu stwierdzono, że
łatwiejszy do modyfikacji będzie Jantar K, i w lipcu po konsultacjach z
konstruktorem dokonano zmian w dokumentacji konstrukcyjnej polegających na
likwidacji układu napędowego klapy i klapolotki, a w jego miejsce montaż
układu napędowego lotki identycznego z tym jaki stosowano w Jantarze Std 2,
oraz likwidację klap. Dokonano tego przez zdjęcie lakieru z części spływowej
skrzydeł i natarcia klap, i zalaminowanie szczelin w foremniku dla
zachowania geomertii profilu. Tak zmodyfikowane skrzydło posiadało własności
takie jak seryjny J.Std 2, a po wprowadzeniu obowiązujacych typ biuletynów,
wyszpachlowaniu i pomalowaniu skrzydeł szybowiec niczym zewnętrznie nie
różnił się od seryjnych. W czasie wakacji 1982 r kolejna grupa studentów MEL
(m.in: Anna Pacześniak, Wojciech Giemza, Wojciech Michalik i Krzysztof
Michalak) w ramach praktyk dokończyła remont szybowca i jesienią szybowiec
po oblocie i nadaniu klasy przyholowano do Warszawy. Ponieważ okazało się,
że że jakość lakierowania skrzydeł nie była zadowalająca, zimą 1982/83 grupa
studentów pod kierownictwem Jarosława Starzyckiego doprowadziła skrzydła do
bardzo dobrego stanu, a szybowiec potem służył na letnich obozach KNL-u do
realizacji kilku programów naukowych (np. pomiarów biegunowej, czy testów
pierwszego polskiego wariometru elektrycznego). Obecnie stanowi on własność
Koła Naukowego Lotników przy Politechnice Warszawskiej i uytkowany jest
przez Aeroklub Warszawski na podstawie umowy o współpracy pomiędzy
Instytutem Techniki Lotniczej i Mechaniki Stosowanej Politechniki
Warszawskiej i Aeroklubem. DANE TECHNICZNE:
|
Tu prośba o uzupełnienia i uwagi !
Strona aktualizowana: 20.09.2007 |
